Myślę o tym już od jakiegoś czasu. Jestem Australijczykiem typu 1 i wiek emerytalny wynosi obecnie 67 lat i prawdopodobnie wzrośnie. Mam 35 lat i na cukrzycę choruję od 11 roku życia.
Mam tysiące na koncie i zastanawiam się, czy nie powinnam się wycofać, żeby teraz cieszyć się życiem, bo nie
Baw się dobrze, póki jesteś młody, ale są szanse, że będziesz w pobliżu przez jakiś czas, więc zachowaj poduszkę, ale nie żałuj
Oszczędzanie na emeryturę, zakładając przejście na emeryturę w wieku 62 lat i dożycie mniej więcej 80 lat.
Mam nadzieję dożyć późnych lat 80. Zdiagnozowano mnie w wieku 10 lat, obecnie mam 37 lat i nie mam żadnych powikłań.
Zawsze byłem na poziomie 6 i 7 a1c.
Miała czterech dziadków, którzy dożyli wczesnych lat 90., a jeden z nich sam przez 55 lat chorował na cukrzycę typu 1.
Dbam o siebie i mam dwie córki, więc przynajmniej zostawię im pieniądze
Myślę, że będę na to patrzeć bardziej w ten sposób. Mam jednego syna, więc moją super-emeryturę uznaję za coś, co mu zostawię, jeśli nie dotrę tak daleko. Ale włożę więcej wysiłku w to, aby nasz wspólny czas pozostawił teraz dobre wspomnienia.
Dużo dokładam do emerytury. Albo pożyję dłużej, niż się spodziewam, albo moja żona będzie mogła cieszyć się tymi pieniędzmi
Często myślę o tym temacie. Obecnie mam 39 lat, a w wieku 29 lat zdiagnozowano u mnie typ 2. W tym momencie nie miałem żadnych powikłań i dobrze zarządzam poziomem cukru. Przez większość życia byłem w całkiem dobrej formie. Mam żonę i dzieci i staram się oszczędzać/inwestować na emeryturę, jednak moje nastawienie jest takie, że robię to dla ich dobra, a nie mojego. Nie sądzę, że będę żył wystarczająco długo, aby móc z tego korzystać lub cieszyć się emeryturą. Może to być ponury sposób myślenia, ale sądzę, że prawdopodobnie umrę przed osiągnięciem wieku emerytalnego lub zaraz po nim. Moją motywacją jest dbanie o porządek w naszym domu finansowym, aby moja żona nie musiała się o nic martwić, gdy mnie nie będzie, i będzie pod opieką. Mam wiele zainteresowań i hobby, którym bardzo chciałbym poświęcić czas, ale niestety
Jestem także Australijką i mam 35 lat. Będąc kobietą, jestem już za 8-ką w super sytuacji, mając 2 dzieci, ale dla nas stało się to priorytetem. Powiedziawszy to, nie mam nic przeciwko wydawania pieniędzy na rzeczy, które pomogą mi osiągnąć wiek emerytalny, który może wzrosnąć do czasu, gdy tam dotrzemy…
Kurczę, chciałem tylko skomentować i powiedzieć, że Twoja historia jest bardzo podobna do mojej. Mam 34 lata i mieszkam w Sydney. Zdiagnozowano u mnie T1D w wieku 12 lat i często też mam takie myśli na temat starości. Nawet fragment o nie dbaniu o siebie odpowiednio do późnych lat 20. dzwoni. Powinniśmy zostać przyjaciółmi 😂
Jestem na północ od Sydney! To takie zabawne 😁 także Twoja nazwa użytkownika rozśmieszyła mnie na głos, więc dziękuję
To mniej znany efekt uboczny T1D 😞
Raczej nie, zamiast tego spłacić pożyczkę remontową. Tak czy inaczej będę pobierał emeryturę.
I've know multiple people, from my diagnosis when I was 12 to now, in their 60s and even 70s with this disease. Even 30 years ago, outcomes for diabetes were much different than they are now, and I plan on living long enough to enjoy not working.
Uważam, że jeśli będę o siebie dbał, jak starsi diabetycy, których spotkałem, jest znacznie większe prawdopodobieństwo, że będę chciał oszczędzać na emeryturę, niż nie.
Jeśli już, to planuję, że koszty mojej opieki zdrowotnej będą rosły wraz z wiekiem, więc naprawdę oszczędzam na ten cel. Mieszkam w USA, więc na emeryturze spodziewam się, że będę mieć grupę współlokatorów w stylu Golden Girls, aby związać koniec z końcem. I prawdopodobnie będę pracować wiecznie.
Mam ponad 60 lat i muszę przyznać, że im jestem starsza (jako samotna osoba), tym lepiej wyglądają Złote Dziewczyny!
Wiem, jakie mam szczęście, że jestem w Australii jako osoba z typem 1. Słyszę przerażające historie o ludziach w USA racjonujących insulinę i tak dalej.
Brawo dla ciebie. Cukrzyca typu 1 jest bardzo trudna do leczenia. Fakt, że przy typie 1 prowadzisz aktywny tryb życia, jest niesamowity. To krok do bardzo długiego życia.
Oszczędzanie na emeryturę tak i na przyszłość moich dzieci. Zakładając także, że w ciągu najbliższych kilku dekad wszystko się zawali, a ja i moje dzieci prawdopodobnie umrzemy z głodu
Czasami mam wrażenie, że zmierza w tę stronę!
Mam 46 lat, T1 od 12. roku życia. Naprawdę nie sądzę, że wstrzymywanie się z życiem do czasu, gdy ukończysz 65. rok życia, aby cieszyć się życiem, jest dobrą strategią dla każdego. W wieku 65 lat będziesz mniej cieszyć się życiem niż w wieku 35 lat.
Jednak ta liczba zgonów w wieku 65 lat była średnią z wielu lat temu i nie jest już dokładna. Istnieje> 90 typów 1. Nie chciałbym być jednym, wygląda to jak piekło, ale jest to możliwe.
To było coś, czemu się nie przyglądałem. Nigdy nie należę do żadnej grupy wsparcia i dosłownie nie znam innego typu 1, więc byłem ciekaw, ile osób zdrowo dożywa 70. roku życia.
Oczywiście planuję dbać o siebie tak długo, jak to możliwe, ale po prostu widzę zalety i wady życia teraz i później:)
Uważam, że ubezpieczenie pogrzebowe jest dla mnie lepszą inwestycją. Planuj to, co nieuniknione, a nie niemożliwe.
Nie, ja też mam ataki, mając nadzieję, że umrę przed 60. rokiem życia.
Mój plan finansowy zakłada wiek 100 lat. Czy sądzę, że będę żył tak długo? Szanse są przeciwko temu. Ale to możliwe. Postęp medycyny postępuje w dość szybkim tempie, więc trudno jest wiedzieć, w jaki sposób tę chorobę (i jej powikłania) będzie można leczyć i (miejmy nadzieję) pewnego dnia wyleczyć.
Niezależnie od choroby, naprawdę zalecam znalezienie równowagi pomiędzy oszczędzaniem na emeryturę a cieszeniem się życiem.
Jeszcze nie zdiagnozowany, ale nieunikniony, urodził się z hiper i hipoglikemią, a w 3 tygodniu życia usunięto mu 97% trzustki. Mam 34 lata, a ostatnio a1c wynosiło 5,7, więc pracuję nad moim cgm, aby stać się zdrowszym i ograniczyć skoki. Trzustka w końcu się zużyje i mam nadzieję, że w przyszłym roku będę mieć 4-latka, a drugie będzie w drodze. Zanim każde dziecko się urodziło, zaoszczędziłem 80 tys., a my mamy dom za 500 tys. i jesteśmy zadłużeni na 165 tys., które zatrzymamy, gdy będziemy modernizować domy. Planuję dożyć 60 lat, przejść na emeryturę 50 i wyjechać Dom, do którego moje dzieci będą mogły się przeprowadzić, gdy będą miały 20 lat. Lub wykorzystaj fundusze, aby dobrze żyć.
Mówię również, że jest to nieuniknione, ponieważ u 0,01% osób, którym usunięto trzustkę bez leczenia, a 29/30 dzieci, które przeszły moją operację w latach 80.-2000, skończyło się cukrzycą, a najstarszy przypadek miał 14 lat
67 lat wydaje się odległą perspektywą, ale pewnego dnia obudzisz się po pięćdziesiątce i nie będzie to wydawać się tak odległe. Cieszenie się dniem dzisiejszym i oszczędzanie na jutro to równowaga, z którą każdy musi sobie poradzić.
Nie wiedziałem, że istnieje wiek emerytalny wynoszący 67 lat. To oznacza, że rządowa emerytura nie będzie pobierana do 67. roku życia? W Kanadzie wiek uprawniający do pobierania świadczenia OAS (zabezpieczenia emerytalnego) wynosi 65 lat, co naprawdę nie jest dużą kwotą. Mamy także CPP, z którego możesz skorzystać wcześniej, za karą, ale ten plan opiera się na składkach, przymusowych składkach, więc dla każdego jest inny. Były premier podniósł wiek OPA do 67 lat, co miało wejść w życie w 2023 r., ale został wcześniej odrzucony w głosowaniu, a nowy facet podniósł go z powrotem do 65 lat. Na szczęście dla mnie, ponieważ w 2024 r. skończyłem 65 lat, więc byłoby to na mnie odczute. W wieku 61 lat przeszedłem na emeryturę, wcześniej rozpocząłem program CPP i otrzymuję emeryturę od pracodawcy. Teraz, gdy przyjdą wszystkie 3, mam dość, a jeśli zabraknie, mam pewne oszczędności. Staram się nie myśleć o długości mojego życia, a tak naprawdę nikt nie wie, więc zakładam, że pójdę do
Mam małe dziecko, więc najprawdopodobniej mój przełożony trafi do niego, jeśli rząd nie dostanie go w swoje ręce. Nie spodziewam się, że będę żył wystarczająco długo, aby się tym cieszyć – nie jestem chorobliwy, po prostu jestem realistą. Dlatego staram się teraz prowadzić zrównoważone życie, oszczędzając tyle, ile mogę, nadal ciesząc się życiem, ale także stawiając się w sytuacji, w której albo umrę wcześnie i szczęśliwie, albo będę miał wystarczająco dużo pieniędzy, aby przejść na emeryturę, jeśli wszystko pójdzie dobrze.
Mam cukrzycę typu 2 i w tym roku kończę 60 lat. 6 miesięcy temu raczej przeszedłem na emeryturę, niż harować i być niewolnikiem systemu. Wielu członków rodziny chorych na cukrzycę zmarło młodo. Mam szczęście, że trafiłem na rynek mieszkaniowy w latach 80., więc jestem właścicielem domu i nie mam długów. Szkoda, że nie poświęciłem swojej pensji na rzecz mojego super pracownika w znacznie młodszym wieku. Gdybym to zrobił, w tym roku odszedłbym na emeryturę. Mam nadzieję, że zostało mi jeszcze 15 dobrych lat. Mój obecny superbohater nie jest wystarczająco blisko, więc daję z siebie tyle, ile mogę. Będę musiał pracować na pół etatu przez kolejne 3 lata.
Przez większość mojej kariery oszczędzałem. Naprawdę mam nadzieję, że będę mógł cieszyć się emeryturą i nie umrzeć wcześniej ani nie zachorować. Zaraz po przejściu na emeryturę mój biedny ojciec poważnie zachorował. Staram się radzić sobie lepiej ze swoim zdrowiem, żeby nie przydarzyło mi się to samo.
Zacząłem poważnie myśleć o swojej przyszłości, kiedy skończyłem 30 lat. Życie z typem 1 nauczyło mnie cenić każdą chwilę. Trzymam trochę oszczędności, ale także wydaję na doświadczenia, które teraz sprawiają mi radość.
Kiedy postawiono mi diagnozę, lekarz powiedział mi, że średnia długość życia wynosi 25 lat. To było trudne słyszenie w wieku 14 lat. Właśnie dobiłem do 40 i nadal tu jestem. Oszczędzałem na emeryturę, ale zawsze dla mojej żony i rodziny. Nigdy nie spodziewałem się, że będę mógł cieszyć się emeryturą. Może się zdziwię.
z cukrzycą nigdy nie wiadomo. Niektóre Ludzie dożywają 60. roku życia. Są też tacy ludzie, jak tata mojego byłego, który ma ponad 80 lat i nigdy nie zawracał sobie głowy kontrolowaniem cukrzycy, ma dużą nadwagę, od lat prowadzi siedzący tryb życia i jakimś cudem nadal żyje. Nie zaczynałbym więc wycofywania się z oszczędności, bo możesz ich później potrzebować