Cześć,
Zeszłego lata u mojej mamy zdiagnozowano cukrzycę typu 2. Ma 60 lat i od jakiegoś czasu zaprzecza. Nie chce powiedzieć „cukrzyca” i po prostu mówi „mój problem z poziomem cukru we krwi”. Moi bracia i ja cofnęliśmy się i pozwoliliśmy jej robić, co do niej należy, ponieważ kiedy po raz pierwszy próbowaliśmy jej pomóc, nie zostało to dobrze przyjęte
Zachowanie bardzo przypomina wczesne stadia demencji u mojej babci, która miała wtedy ponad 60 lat.
Nie pomyślałem o tym, rozważę to również jako możliwy problem. Dzięki
Zgoda.
Nie wiem, czy możesz skontaktować się z jej lekarzem i powiedzieć mu o tym, ale poza tym prawdopodobnie nic nie możesz zrobić. Możesz spróbować skontaktować się z jej lokalną agencją ds. starzenia się i sprawdzić, czy możesz porozmawiać z pracownikiem socjalnym. Mogą mieć sposoby, aby jej pomóc i poprowadzić Cię w tym.
Przyczyn jej obecnego zachowania może być wiele, w tym cukrzyca, ZUM, skutki uboczne leków i inne. Jednak tylko lekarz może określić przyczynę.
To doskonała rada. Musiałem stworzyć system wsparcia dla mojej starszej matki, która nie przestrzega zasad leczenia cukrzycy. Zaangażowałem lekarzy, personel ośrodka opieki i opiekuna opieki społecznej Medicaid. To sytuacja typu hit mucha z młotkiem. Idź na całość. Pamiętaj jednak, że w ostatecznym rozrachunku ona musi chcieć otrzymać pomoc. Dobra rada, zdobądź pełnomocnictwo lekarskie wcześniej niż później.
Przy jej obecnym stanie umysłu może nie być skłonna udzielić POA. W takim przypadku opcja nuklearna polegałaby na tym, czy lekarz mógłby uznać ją za niekompetentną, a jedno z dzieci mogłoby zostać opiekunem matki. Jest to jednak niezwykle trudny i bolesny proces.
Jeśli ona nie chce, musisz to przemyśleć ponownie w przyszłości. Moja mama była wielokrotnie hospitalizowana z poziomem cukru we krwi powyżej 800 i problemami z oddychaniem. Musiałem zdobyć POA. Bez tego było za dużo do załatwienia. Jednak zaangażowanie lekarzy i pracowników socjalnych z pewnością pomaga.
UTI to dobry przypuszczenie! Diabetycy są bardziej podatni na ZUM, a gdy jesteś starszy, może to objawiać się takimi objawami. Może nawet nie wiedzieć, że ją ma.
Dziękuję, przyjrzę się temu
Czy ona mieszka sama? Can anyone start checking on her?
Mieszka sama, ale mamy kilka ciotek i wujków, których możemy poprosić, aby się nią zaopiekowali
Przykro mi, że przechodzisz przez to ze swoją mamą. Pomoc w takich sytuacjach, gdy dana osoba naprawdę nie chce pomocy z jakiegokolwiek powodu, może być bardzo trudna pod względem emocjonalnym i praktycznym.
Przypuszczam, że Twoja mama cierpi na więcej niż jedno schorzenie, które przyczynia się do obserwowanych przez nią objawów. Jednak bardzo niekontrolowany poziom cukru we krwi, prowadzący do epizodu DKA (cukrzycowej kwasicy ketonowej), może mieć wpływ na funkcje poznawcze i emocjonalne.
Kiedy w sierpniu trafiłam do szpitala z DKA i kiedy usłyszałam diagnozę T2, niektóre z badań, którym mnie poddano, dotyczyły zdolności poznawczych i pamięci. Moja żona mówiła mi też później, kiedy wróciłem do domu, że wcześniej nie zachowywałem się jak ja.
Problem polega na tym, żeby mama pomogła sobie, bo tak naprawdę nie można jej zmusić do leczenia.
Moje s
Dziękuję za to
Jeśli jej poziom cukru we krwi utrzymuje się na poziomie, na którym lekarz chciał ją przyjąć, jest narażona na ryzyko DKA (cukrzycowej kwasicy ketonowej) lub HHS (stanu hiperglikemicznego i hiperosmolarnego). Obydwa są stanami zagrażającymi życiu, które powodują skrajne zamieszanie, wymioty i ostateczną śpiączkę. Nie znam jej, ale może porozmawiaj z nią i powiedz jej, jak bardzo się martwisz, kochasz ją i boisz się z powodu odległości między wami i chcesz wiedzieć, że ma zapewnioną opiekę, której potrzebuje. Miałem podobny przypadek z moją mamą wiele lat temu, ale z powodu leczenia raka, brania zbyt wielu leków przeciwbólowych i nieprawidłowego leczenia cukrzycy – nie otwierała drzwi swoim pracownikom opieki ani sąsiadom (którzy dzwonili do mnie z zaniepokojeniem, ponieważ ona też jeździła i skręcała wszędzie) i zaczęła ignorować swojego lekarza i nie chciała mówić.
Dziękuję, cieszę się, że udało Ci się pomóc mamie. Jeśli zajdzie taka potrzeba, możemy rozważyć podobne podejście.
Szczerze mówiąc, brzmi to jak dokładnie ta sama lista, na której kazałem przebadać przyjaciela rodziny, którym się opiekowałem, pod kątem demencji.
Zdiagnozowano u niego otępienie czołowo-skroniowe i po roku w zasadzie nie był w stanie samodzielnie nic zrobić. Więc może poruszać się szybko.
Gorąco polecam jak najszybszą wizytę u neurologa w celu oceny.
Dzięki, to naprawdę uświadomiło mi, że możemy walczyć z czasem bardziej, niż wcześniej myślałem
Nie wykluczam innych problemów (a wysoki poziom cukru we krwi jest niepokojący), ale wiele z tych rzeczy, które wymieniłeś, może dotyczyć reakcji na utratę słuchu. Więc jeśli możesz z nią porozmawiać, może warto o to zapytać.
Nie wziąłem tego pod uwagę, dziękuję
Jeśli jej poziom cukru we krwi jest naprawdę wysoki, może to spowodować atrofię naczyń krwionośnych w mózgu. A może po prostu jest tak zszokowana diagnozą, że wpływa to na jej zachowanie.
Rozmowa z mamą na temat jej zdrowia przyniosła takie same rezultaty, jak rozmowa z drzewem i proszenie go, aby urósł bardziej w kierunku tyłu podwórka.
Możesz spróbować sprawdzić, czy dostępne jest lokalne poradnictwo. Wiele planów zdrowotnych pokrywa podstawową edukację diabetologiczną. To mogłoby być łatwiejsze do sprzedania niż namawianie jej do zmiany diety i brania leków.
Dziękuję, rozważę również opcje doradcze
To brzmi jak problem funkcji poznawczych, a nie problem cukrzycy. Wiele z nich to objawy demencji.
Niezwykle wysoki poziom cukru we krwi powoduje problemy poznawcze, szczególnie u osób starszych. Będzie potrzebować interwencji medycznej, aby zdiagnozować.
Podobnie jak ZUM u osób starszych. Musi udać się do swojej szkoły podstawowej w celu oceny tych rzeczy
Mojemu 62-letniemu bratu właśnie amputowano stopę, ponieważ zaprzeczał. Miejmy nadzieję, że nauczy się na swoich błędach...
Wow, co!!!! Mam 60 lat i obecnie mam cukrzycę. To dobrze, że się o nią martwisz, ale ona jest jedyną osobą, która może decydować, co jeść/ćwiczyć, aby opanować cukrzycę. Rozumiem, że Ty i Twoje rodzeństwo martwicie się i chcecie, aby plan działania pomógł. Gdyby w moim wieku moje dzieci podjęły działania i określiły moje spożycie jedzenia itp., byłbym naprawdę zły, nawet gdyby to pochodziło z paleniska. IMO najlepsze, co możesz zrobić, to powiedzieć jej, co myślisz o jej zdrowiu i dać temu spokój. Musi wybrać drogę, którą chce podążać. Choruję na cukrzycę od 10 lat i nic z tym nie robiłam. Od września postanowiłam o siebie zadbać. Wcześniej nie byłem gotowy. Mój ojciec miał 2 lata i nic z tym nie zrobił poza ciągłym oszukiwaniem i nie mierzył swojego BS, jeśli nie był pewien, jaka jest liczba
To ciekawa perspektywa, dziękuję